Sjabbats­lezingen: Geduldig wachten op Gods belofte

Waarom liet God Abraham en Sara zo lang wach­ten? Hij wil graag zijn almacht tonen door pas te handelen als onze menselijke mogelijkheden zijn uitgeput. Hij wacht, totdat we Hem echt nodig hebben.

De Bijbelgedeelten voor de sjabbat Wayera (En Hij verscheen) zijn:
✡ Torahlezing: Genesis 18 – 22,
✡ Profetenlezing: 2 Koningen 4:1-37,
✡ Brit Chadashah, Nieuwe Testament: Lukas 1:26-38, 24:36-53.

Gedeelten uit de Torahlezing
Na deze dingen kwam het woord van de HEERE tot Abram in een visioen: Wees niet bevreesd, Abram, Ik ben voor u een schild, uw loon zeer groot. Toen zei Abram: Heere HEERE, wat zult U mij dan geven, aan­ge­zien ik kinder­loos heenga en de bezitter van mijn huis deze Eliëzer uit Damas­cus zal zijn? Verder zei Abram: Zie, mij hebt U geen nageslacht gegeven, en zie, iemand die in mijn huis geboren is, zal mijn erfge­naam zijn.
Maar zie, het woord van de HEERE kwam tot hem: Deze man zal uw erfge­naam niet zijn, maar iemand die uit uw eigen lichaam voortkomt, die zal uw erfge­naam zijn. Toen leidde Hij hem naar buiten en zei: Kijk toch naar de hemel en tel de sterren, als u ze kunt tellen. En Hij zei tegen hem: Zo talrijk zal uw nageslacht zijn. En hij geloofde in de HEERE, en Die rekende hem dat tot gerechtigheid.

Wachten op de door God beloofde zoon duurde wel heel erg lang. Daarom verzon Sarai een list: ‘Kom toch bij mijn slavin; misschien zal ik uit haar nageslacht krijgen.’ We weten hoe dit afliep: Ismael werd gebo­ren, Abraham hield zielsveel van hem, maar moest hem vele jaren later weg­stu­ren met zijn moeder Hagar, want God is niet gediend van onze listen.

Toen Abram 99 jaar oud was, verscheen de HEER aan hem, sloot een verbond met Abram en zijn nageslacht, veranderde zijn naam in Abraham, ‘Vader van veel volken’, en beloofde Sara nogmaals een zoon.
Verder zei God tegen Abraham: U moet uw vrouw Sarai niet meer Sarai noemen, maar haar naam zal Sara zijn. Want Ik zal haar zegenen, en u ook uit háár een zoon geven; ja, Ik zal haar zo zegenen dat zij tot volken zal worden; er zullen koningen van volken uit haar voort­komen.
Toen wierp Abraham zich met zijn gezicht ter aarde en lachte. Hij zei in zijn hart: Zal bij een honderd­jarige een kind geboren worden en zal Sara, die negentig jaar is, baren?
En Abraham zei tegen God: Och, zou Ismaël voor Uw aange­zicht mogen leven! God zei: Integendeel, uw vrouw Sara zal u een zoon baren en u moet hem de naam Izak geven. Ik zal Mijn verbond met hem maken, tot een eeuwig verbond voor zijn nageslacht na hem.

Daarna verscheen de HEERE aan hem bij de eiken van Mamre, toen hij in de ingang van de tent zat en de dag heet werd. Hij sloeg zijn ogen op, en keek, en zie, er stonden drie mannen voor hem. Toen hij hen zag, liep hij hun snel uit de ingang van de tent tegemoet en boog zich ter aarde. En hij zei: Mijn heer, als ik nu genade gevonden heb in uw ogen, ga dan uw dienaar toch niet voorbij. Laat er toch wat water gebracht worden; was dan uw voeten, en rust wat uit onder de boom.
Als een goede gastheer liet Abraham eerst een maaltijd klaar­maken voor zijn gasten.
Toen zeiden zij tegen hem: Waar is Sara, uw vrouw? Hij zei: Zie, zij is in de tent. En Hij zei: Ik zal over een jaar zeker bij u terugkomen; en zie, dan zal Sara, uw vrouw, een zoon hebben! Sara hoorde dat bij de ingang van de tent, die achter Hem was. Nu waren Abraham en Sara oud en op dagen gekomen; het ging Sara niet meer naar de wijze van de vrouwen. Daarom lachte Sara in zichzelf: Zal ik nog liefdesgenot hebben, nu ik oud geworden ben en ook mijn heer oud is?
En de HEERE zei tegen Abraham: Waarom heeft Sara toch gelachen en gezegd: Zou ik ook werkelijk baren, nu ik oud geworden ben? Zou er iets voor de HEERE te wonderlijk zijn? Op de vastgestelde tijd, over een jaar, zal Ik bij u terugkomen, en Sara zal een zoon hebben! Maar Sara ontkende het en zei: Ik heb niet gelachen; want zij was bevreesd. Maar Hij zei: Nee, u hebt wél gelachen.

De HEERE nu zag om naar Sara zoals Hij gezegd had; de HEERE deed bij Sara zoals Hij gesproken had. Sara werd zwanger en baarde Abraham een zoon in zijn ouderdom, op de vastge­stel­de tijd die God hem genoemd had. Abraham gaf zijn zoon die hem geboren was, die Sara hem gebaard had, de naam Izak. En Abraham besneed zijn zoon Izak, toen die acht dagen oud was, zoals God hem geboden had.
Abraham was honderd jaar oud, toen zijn zoon Izak hem gebo­ren werd. Sara zei: God heeft mij doen lachen; ieder die het hoort, zal met mij mee­lachen. Verder zei zij: Wie zou Abraham hebben durven zeg­gen: Sara heeft zonen de borst gege­ven? Voor­zeker, ik heb een zoon gebaard in zijn ouderdom.
Genesis 15:1-6, 17:15-19, 18:1-4 + 9-15, 21:1-7 (HSV).

Een gedeelte uit de Profetenlezing
De profeet Elisa logeerde regelmatig bij een weduwe in Sunem, en hij wilde graag iets voor haar doen.
En (zijn knecht) Gehazi had gezegd: Zij heeft helaas geen zoon, en haar man is oud. Daarom had hij gezegd: Roep haar. En toen hij haar geroe­pen had, ging zij in de deur­ope­ning staan. Hij zei: Op de vast­ge­stelde tijd, over een jaar, zult u een zoon omhel­zen. Maar zij zei: Nee, mijn heer, man Gods, lieg niet tegen uw diena­res. Maar de vrouw werd zwanger en baarde een jaar later een zoon, op de vast­ge­stelde tijd, waar­van Elisa tot haar gespro­ken had.
2 Koningen 4:14-17 (HSV).

Een gedeelte uit het Nieuwe Testament
In de zesde maand werd de engel Gabriël door God gezonden naar een stad in Galilea, waarvan de naam Nazareth was, naar een maagd die onder­trouwd was met een man, van wie de naam Jozef was, uit het huis van David; en de naam van de maagd was Maria. En toen de engel bij haar binnen­ge­ko­men was, zei hij: Wees gegroet, bege­na­digde. De Heere is met u. U bent gezegend onder de vrouwen.
Toen zij hem zag, raakte zij in verwar­ring door zijn woorden, en zij vroeg zich af wat de betekenis van deze groet kon zijn. En de engel zei tegen haar: Wees niet bevreesd, Maria, want u hebt genade gevonden bij God. En zie, u zult zwanger worden en een Zoon baren en u zult Hem de Naam Jezus geven. Hij zal groot zijn en de Zoon van de Allerhoogste genoemd worden, en God, de Heere, zal Hem de troon van Zijn vader David geven, en Hij zal over het huis van Jakob Koning zijn tot in eeuwigheid en aan Zijn Koninkrijk zal geen einde komen.
Lukas 1:26-33 (HSV)

Geduldig wachten op Gods belofte
God houdt er van, het onmogelijke te doen. Hij wacht, totdat onze menselijke moge­lijk­heden uitgeput zijn, tot we het zelf niet meer kunnen. Hij wacht, totdat we Hem echt nodig hebben, en geen andere uitweg zien.
De Heer liet Abram en Sarai wachten, jarenlang, totdat het Zijn tijd is. Maar zo lang konden of wilden zij niet wachten. God heeft hen immers een zoon beloofd, een erfge­naam als leider over hun stam. En die zal er komen, linksom of rechtsom. En als Sarai dan geen kind kan krijgen, want ’de HEERE had (haar baar­moeder) gesloten, zodat zij geen kinderen kan krijgen’, dan mag de slavin Hagar wel voor een kind zorgen. Zo werd Ismael verwekt en geboren. Mooie oplossing toch?
Maar nee, God is niet gediend van mense­lijke oplos­sin­gen. Hij wil dat wij wachten op Zijn leiding, op Zijn tijd, op Zijn wijze. Hij liet Abraham en Sara wachten tot zij uitgepraat waren. Daarna zocht Hij hen weer op en beloofde – nogmaals – een zoon, binnen een jaar. En die zoon werd geboren, en Sara lachte van vreugde en gaf hem de naam יצחק yitzchaq, ‘hij zal lachen’

Toen Yitzchaq/Izak een paar jaar oud was en niet meer bij zijn moeder dronk, ging het mis tussen Ismael, inmiddels een tiener van 14, en de peuter Izak. Ze konden niet meer samen in één huis zijn, Ismael die zich de beoogde stamleider voelde, en die plaats moest afstaan aan zijn kleine broertje Izak.
En zo stuurden Abraham en Sara hun eigen gekozen oplossing, Ismael en zijn moeder Hagar weg, als vrije mensen.

Wat kunnen we hieruit leren? De dingen gebeuren op Gods tijd. We kunnen die niet verhaas­ten. We hoeven God ook niet een handje te helpen met een zelf-geko­zen oplos­sing, zoals Sara voor­stelde met haar dienst­meisje Hagar. Dat leverde alleen spannin­gen en verdriet op.

In deze tijd kijken we verlangend uit naar de weder­komst van Jezus. De aange­kon­digde tekenen worden vergele­ken met wat we om ons heen zien gebeu­ren: is dit het jaar van zijn komst? Laten we gewoon afwach­ten, en iedere dag bereid zijn om Hem te ontmoe­ten, wanneer Hij komt.

Zie ook deze Sjabbatslezingen:
God luistert naar onze gebeden, Genesis 18,
Zou de rechter van de hele aarde geen recht doen?, Genesis 18-19,
Lot moet verder zonder zijn vrouw, Genesis 19,
Welk voorbeeld geven wij?, Genesis 19,
Geen verontschuldiging, Genesis 20,
Wat God belooft, dat doet Hij ook, Genesis 22.