Op het Bijbelse Feest van de Achtste Dag kwamen vandaag gijzelaars vrij uit Hamas’ horrortunnels. De oorlog verenigte Israël, dat inmiddels in een veiliger Midden Oosten leeft, maar bracht een golf van antisemitisme over de wereld, gevoed door absurde aantijgingen van genocide. Een korte terugblik.
Twee jaar oorlog in Gaza
Het Feest van de Achtste Dag, na de Loofhuttenfeestweek vierden veel Messiaanse gelovigen, ook op 7 oktober 2023. Het nieuws dat gemotoriseerde paragliders binnenvielen sijpelde ook bij ons door. De IDF zou die toch zo uit de lucht moeten kunnen schieten, was de gedachte. Deze aanval leek in een rij van brandvliegers en solistische terreuracties te horen.
Maar in de voormiddag kwam de ontzaglijke terreurdaad in al zijn hevigheid door: de grootste aanval op Joden na de laatste wereldoorlog! We waren onthutst en baden voor onze oudste broer Juda, die ons Messias heeft gegeven. We vreesden toen al dat er veel Jodenhaat van zou komen – zoals eerder bij noodzakelijke acties in de Gaza.
Israël verenigte zich, stond op als een leeuw en vocht terug, maar niet zoals de meeste legers: De burgerslachtoffers werden ten alle tijde zoveel mogelijk geminimaliseerd (ondanks de bloedsprookjes hierover) en het Israëlische verdedigingsleger deed dit vele malen beter dan de antiterreuroorlogen die andere landen voerden, terwijl de omstandigheden moeilijker waren.
Ik was later in Berlijn met een Joodse medewerker van de Nederlandse ambassade daar. Hij vertelde dat de pro-Palestina rellen die – vlak voor zijn deur – voor het eerst ontspoorden, hem veel deden. Antisemitisme was duidelijk roepende op straat. Er was een vonk ontstoken in de vele moslimharten in Europa, harten die onder een vals ethisch mom om dood en verderf schreeuwde, een Judenrein Israël van rivier tot zee. Antisemitische vermomd als antizionisme.
We zagen dit bij de opening van het Holocaustmuseum in Amsterdam: dat de Joden in Nederland in niet meer voldoende uit de wind gehouden zouden worden door de heersende macht. De burgermeester van Amsterdam keek weg – had zelfs een voortrekkersrol in latere ophitsing. Zelf vertrok ik in deze tijd ook bij een Haags adviesraad die mij schuin aankeek.
De NOS bleek deze jaren een werktuig van de Satan te zijn en nam in zijn kielzog veel van de media en cultuursector mee.
Ons Den Haag, zogenaamde Stad van vrede en recht liet zich misbruiken door Israël aan te laten klagen.
De VN, waar ooit voor de staat Israël werd gestemd, bleek virulenter dan ooit.
Het Nederlandse volk stemde PVV en BBB en bij het Eurovisie Songverstival op Israël, maar dit mocht niet echt baten.
De Messiaanse Jood Amir Tsarfati (2) bracht veel nieuws uit het Land.
Er werd ook teruggevochten door moedige sprekers, zoals HiIlel Fuld, Douglas Murray en nog vele anderen.
De Telegraaf met o.a. Leon de Winter spraken duidelijke taal, net zoals altijd het NIW.
Netanyahu bleef onverwrikt in zijn toespraken voor de VN (1, 2 3).
Dit alles ontaarde in demonstraties, vernielingen aan de UvA, polarisatie, intimidatie en geweld.
En een afschuwelijke Jodenjacht, de eerste pogrom op Nederlandse bodem (2) na WOII.
Vreselijke beelden van jongens en mannen die door de moraalridders geen moslim genoemd mogen worden, vervuld met haat en onwetendheid.
Veel christenen bleven standvastig en rolden een immense Israëlvlag uit over de manifestanten op de Dam (1, 2, 3) en (uitgeweken) plekken in Amsterdam.
Nederlanders en andere nationaliteiten hielpen de oogst te redden, terwijl het IDF vocht.
Maar een ongeheel gevoel van onveiligheid onder Joden bleef.
Ik stak hen een hart onder de riem en spoorde voor mijn vertrek uit Den Haag op tot de oprichting van het Joods Ambtenaren Netwerk.
Maar waar staan we nu? Is het niet tijd om te emigreren voor Joden wereldwijd? Zijn de christenen hierna aan de beurt?
We vergeten misschien snel en gaan weer door met het gewone leven, maar als het goed is zullen we niet meer dezelfde zijn.
Wij Messianen moeten ons wapenen – in de Geest – om vrucht te blijven dragen in zijn naam.
Steeds meer landen met grote moslimsbevolking steunen de fantasiestaat ‘Palestina‘.
Het Woord leert ons dat er landen in de eindtijd zullen zijn die Israël willen verdelen.
Hoe zal Nederland zich hierin ontwikkelen. Gebed en daden kan onze toekomst nog veranderen.
Ondertussen heeft Israël wel zijn grootste vijanden verslagen Iran en Hezbollah (Libanon) weten te verslaan met Gods hand en uitgekiende wapens.
Wat blijft is de zekerheid dat God alles in de hand houdt. Ook de gijzelaars die het overleefden werden gesterkt en ervoeren vaak zijn nabijheid.
De Naam van God blijft geprezen.
Lees ook het archief op MessiaNieuws over deze oorlog terug.
Wees de eerste die reageert op "Terugblik twee jaar oorlog in Gaza"